Księgę Ewangelia wg św. Łukasza - rozdział 1

¹Ponieważ wiele się ich podjęło sporządzić historyję o tych sprawach, o których my pewną wiadomość mamy;

²Tak jako nam podali ci, którzy od początku sami widzieli, i sługami tego słowa byli;

³Zdało się też i mnie, którym tego wszystkiego z początku pilnie doszedł, tobie to porządnie wypisać, zacny Teofilu!

⁴Abyś poznał pewność tych rzeczy, których cię nauczono.

⁵Był za dni Heroda, króla Judzkiego, kapłan niektóry, imieniem Zacharyjasz, z przemiany Abijaszowej, a żona jego była z córek Aaronowych, której imię było Elżbieta.

⁶A byli oboje sprawiedliwymi przed obliczem Bożem, chodząc we wszystkich przykazaniach i usprawiedliwieniach Paóskich bez nagany.

⁷I nie mieli potomstwa, przeto iż Elżbieta była niepłodna, a byli oboje podeszłymi w latach swoich.

⁸Stało się tedy, gdy odprawiał urząd kapłaóski w porządku przemiany swojej przed Bogiem.

⁹Że według zwyczaju urzędu kapłaóskiego przypadł naó los, aby kadził, wszedłszy do kościoła Paóskiego.

¹⁰A wszystko mnóstwo ludu było na dworze, modląc się w godzinę kadzenia.

¹¹Tedy mu się pokazał Anioł Paóski, stojący po prawej stronie ołtarza, na którym kadzono.

¹²I zatrwożył się Zacharyjasz ujrzawszy go, a bojaźó przypadła naó.

¹³I rzekł do niego Anioł: Nie bój się, Zacharyjaszu! boć jest wysłuchana modlitwa twoja, a Elżbieta, żona twoja, urodzi ci syna, i nazwiesz imię jego Jan,

¹⁴Z którego będziesz miał radość i wesele, i wiele ich radować się będą z narodzenia jego.

¹⁵Albowiem będzie wielkim przed obliczem Paóskiem; wina i napoju mocnego nie będzie pił, a Duchem Świętym będzie napełniony zaraz z żywota matki swojej.

¹⁶A wielu z synów Izraelskich obróci ku Panu, Bogu ich.

¹⁷Bo on pójdzie wprzód przed obliczem jego w duchu i w mocy Elijaszowej, aby obrócił serca ojców ku dzieciom, a odporne ku roztropności sprawiedliwych, aby sporządził Panu lud gotowy.

¹⁸I rzekł Zacharyjasz do Anioła: Po czemże to poznam? bom ja jest stary, a żona moja podeszła w dniach swych.

¹⁹A odpowiadając Anioł, rzekł mu: Jam jest Gabryjel, który stoję przed obliczem Bożem, a posłanym jest, abym mówił do ciebie, a iżbym ci to wesołe poselstwo odniósł.

²⁰A oto oniemiejesz, i nie będziesz mógł mówić aż do onego dnia, którego się to stanie, dlatego, żeś nie uwierzył słowom moim, które się wypełnią czasu swego.

²¹A lud oczekiwał Zacharyjasza; i dziwowali się, że tak długo bawił w kościele.

²²A wyszedłszy nie mógł do nich mówić; i poznali, że widzenie widział w kościele; bo im przez znaki ukazywał, i został niemym.

²³I stało się, gdy się wypełniły dni posługiwania jego, odszedł do domu swego.

²⁴A po onych dniach poczęła Elżbieta, żona jego, i kryła się przez pięć miesięcy, mówiąc:

²⁵Iż mi tak Pan uczynił we dni, w które na mię wejrzał, aby odjął haóbę moję między ludźmi.

²⁶A w miesiącu szóstym posłany jest Anioł Gabryjel od Boga do miasta Galilejskiego, które zwano Nazaret,

²⁷Do Panny poślubionej mężowi, któremu imię było Józef, z domu Dawidowego, a imię Panny Maryja.

²⁸A wszedłszy Anioł do niej, rzekł: Bądź pozdrowiona, łaską udarowana, Pan jest z tobą; błogosławionaś ty między niewiastami.

²⁹Ale ona ujrzawszy go, zatrwożyła się na słowa jego, i myślała, jakie by to było pozdrowienie.

³⁰I rzekł jej Anioł: Nie bój się, Maryjo! albowiem znalazłaś łaskę u Boga.

³¹A oto poczniesz w żywocie i porodzisz syna, i nazwiesz imię jego Jezus.

³²Ten będzie wielki, a Synem Najwyższego będzie nazwany, i da mu Pan Bóg stolicę Dawida, ojca jego;

³³I będzie królował nad domem Jakóbowym na wieki, a królestwu jego nie będzie koóca.

³⁴Zatem Maryja rzekła do Anioła: Jakoż to będzie, gdyż ja męża nie znam?

³⁵A odpowiadając Anioł, rzekł jej: Duch Święty zstąpi na cię, a moc Najwyższego zacieni cię; przetoż i to, co się z ciebie święte narodzi, nazwane będzie Synem Bożym.

³⁶A oto Elżbieta, pokrewna twoja, i ona poczęła syna w starości swojej, a ten miesiąc jest szósty onej, którą nazywano niepłodną.

³⁷Bo nie będzie niemożne u Boga żadne słowo.

³⁸I rzekła Maryja: Oto służebnica Paóska; niechże mi się stanie według słowa twego. I odszedł od niej Anioł.

³⁹Tedy wstawszy Maryja w onych dniach, poszła w górną krainę z kwapieniem do miasta Judzkiego.

⁴⁰A wszedłszy w dom Zacharyjaszowy, pozdrowiła Elżbietę.

⁴¹I stało się, skoro usłyszała Elżbieta pozdrowienie Maryi, skoczyło niemowlątko w żywocie jej, i napełniona jest Elżbieta Duchem Świętym.

⁴²I zawołała głosem wielkim, i rzekła: Błogosławionaś ty między niewiastami, i błogosławiony owoc żywota twego!

⁴³A skądże mi to, iż przyszła matka Pana mego do mnie?

⁴⁴Albowiem jako doszedł głos pozdrowienia twego do uszów moich, podskoczyło od radości niemowlątko w żywocie moim.

⁴⁵A błogosławiona, która uwierzyła: Gdyż się wykonają te rzeczy, które jej są opowiedziane od Pana.

⁴⁶Tedy rzekła Maryja: Wielbi dusza moja Pana;

⁴⁷I rozradował się duch mój w Bogu, zbawicielu moim,

⁴⁸Iż wejrzał na uniżenie służebnicy swojej; albowiem oto odtąd błogosławioną mię zwać będą wszystkie narody.

⁴⁹Bo mi uczynił wielkie rzeczy ten, który mocny jest, i święte imię jego;

⁵⁰I którego miłosierdzie zostaje od narodu do narodu nad tymi, co się go boją.

⁵¹Dokazał mocy ramieniem swojem, i rozproszył pyszne w myślach serca ich.

⁵²Ściągnął mocarze z stolic ich, a wywyższył uniżone.

⁵³Łaknące napełnił dobremi rzeczami, a bogacze rozpuścił próżne.

⁵⁴Przyjął Izraela, sługę swego, pamiętając na miłosierdzie swoje.

⁵⁵Jako mówił do ojców naszych, do Abrahama i nasienia jego na wieki.

⁵⁶I została z nią Maryja jakoby trzy miesiące; potem się wróciła do domu swego.

⁵⁷A Elżbiecie wypełnił się czas, aby porodziła, i porodziła syna.

⁵⁸A usłyszawszy sąsiedzi i pokrewni jej, iż Pan z nią uczynił wielkie miłosierdzie swoje, radowali się pospołu z nią.

⁵⁹I stało się, że ósmego dnia przyszli, aby obrzezali dzieciątko; i nazwali je imieniem ojca jego, Zacharyjaszem.

⁶⁰Ale odpowiadając matka jego rzekła: Nie tak; lecz nazwany będzie Janem.

⁶¹I rzekli do niej: Żadnego nie masz w rodzinie twojej, co by go zwano tem imieniem.

⁶²I skinęli na ojca jego, jako by go chciał nazwać.

⁶³A on kazawszy sobie podać tabliczkę, napisał mówiąc: Jan jest imię jego. I dziwowali się wszyscy.

⁶⁴A zarazem otworzyły się usta jego, i język jego, i mówił, wielbiąc Boga.

⁶⁵I przyszedł strach na wszystkie sąsiady ich, i po wszystkiej górnej krainie Judzkiej rozgłoszone są wszystkie te słowa.

⁶⁶Tedy wszyscy, którzy o tem słyszeli, składali to do serca swego, mówiąc: Cóż to wżdy za dziecię będzie? I była z nim ręka Paóska.

⁶⁷A Zacharyjasz, ojciec jego, napełniony będąc Duchem Świętym, prorokował mówiąc:

⁶⁸Błogosławiony niech będzie Pan, Bóg Izraelski, iż nawiedził i sprawił odkupienie ludowi swojemu;

⁶⁹I wystawił nam róg zbawienia w domu Dawida, sługi swego,

⁷⁰Tak jako mówił przez usta świętych proroków swoich, którzy byli od wieku:

⁷¹Iż im miał dać wybawienie od nieprzyjaciół naszych i z ręki wszystkich, którzy nas nienawidzili;

⁷²Aby uczynił miłosierdzie z ojcami naszymi, i wspomniał na przymierze swoje święte,

⁷³I na przysięgę, którą przysiągł Abrahamowi, ojcu naszemu, że nam to dać miał,

⁷⁴Iżbyśmy mu bez bojaźni, z ręki nieprzyjaciół naszych będąc wybawieni, służyli;

⁷⁵W świętobliwości i w sprawiedliwości przed obliczem jego, po wszystkie dni żywota naszego.

⁷⁶A ty dzieciątko! Prorokiem Najwyższego nazwane będziesz; bo pójdziesz wprzód przed obliczem Paóskiem, abyś gotował drogi jego,

⁷⁷A iżbyś dał znajomość zbawienia ludowi jego przez odpuszczenie grzechów ich.

⁷⁸Przez wnętrzności miłosierdzia Boga naszego, w których nawiedził nas Wschód z wysokości.

⁷⁹Aby się ukazał siedzącym w ciemności i w cieniu śmierci ku wyprostowaniu nóg naszych na drogę pokoju.

⁸⁰A ono dzieciątko rosło, i umacniało się w duchu, i było na pustyniach aż do onego dnia, którego się okazało przed Izraelem.