Księgę Psalmów - rozdział 108

¹(Pieśó psalmu samego Dawida.)

²Gotowe jest serce moje, Boże! śpiewać i wysławiać cię będę, także i chwała moja.

³Ocućże się lutnio i harfo! gdy na świtaniu powstaję.

⁴Wysławiać cię będę między ludźmi, Panie! a będęć śpiewał między narodami.

⁵Albowiem większe jest nad niebiosa miłosierdzie twoje, i aż pod obłoki prawda twoja.

⁶Wywyszże się nad niebiosa, o Boże! a nad wszystkę ziemię chwała twoja.

⁷Niech będą wybawieni umiłowami twoi; zachowajże ich prawicą swoją, a wysłuchaj mię.

⁸Bóg mówił przez świętobliwość swoję; dlatego się weselić będę, że rozdzielę Sychem, a dolinę Sukkot rozmierzę.

⁹Mojeć jest Galaad, mój i Manases, a Efraim mocą głowy mojej, Juda zakonodawca mój.

¹⁰Moab jest miednicą do umywania mego, na Edoma porzucę obuwie moje: przeciwko Filistynom trąbić będę.

¹¹Któż mię zaprowadzi do miasta obronnego? Któż mię przywiedzie aż do ziemi edomskiej?

¹²Izali nie ty, o Boże! któryś nas był odrzucił, a nie wychodziłeś, o Boże! z wojskami naszemi?

¹³Dajże nam pomoc z ucisku; albowiem omylna jest pomoc ludzka.

¹⁴W Bogu sobie mężnie poczynać będziemy, a on podepcze nieprzyjaciół naszych.